ഒരു കുറിപ്പ്

പ്രാണൻ വെടിയും നൊമ്പരങ്ങൾ പേറി
ജീവനറ്റപോയ മനസ്സുമായി അലയുന്നു
ഒരിക്കലും മറയില്ലന്ന് കൊതിച്ച സ്വപ്നങ്ങൾ
കണ്ണിൽ നിറയുന്ന അരുവിയിൽ ഒഴുകുന്നു
അകന്നുപോയൊരു കാലത്തിൻ്റെ ഓർമ്മകൾ
കാറ്റിൽ പാറുന്ന പുകപടലമായി നിറയുന്നു
നീരിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്ന മധുരം പോലെ
വേർപിരിയാൻ പറ്റാത്ത മനസ്സിൽ അലിയുന്നു
നോമ്പരത്താൽ ഹൃദയത്തിൻ വിങ്ങൽ മൂടിയ
ഉടയാടയുരിയേറിയാൻ മനസ്സ് കൊതിക്കുന്നു
കണ്ഠത്തിൽ കുരുക്കിയ ചരടിൽ മുറുകിയ
ജീവൻ പറന്നകലാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളുന്നു
വേദനകൾ വെടിഞ്ഞ് ആത്മാവ് ഉയരത്തിൽ
അപ്പൂപ്പൻ താടി പോലെ പാറി അകലുന്നു
ഇനിയില്ല ഈ ജീവിതം ആർക്കും നോവായി
തിരിച്ചുവരാത്ത അകലങ്ങളിൽ മറയുന്നു

കുമ്പസാരം

 

വർഷ വീഥിയിൽ തളർന്നു വീണുപോയി

നിക്കാത്ത നേരത്ത്  മൃതിശയ്യയിൽ

മരണത്തിൻ്റെ മയിൽകുറ്റി മാത്രം മുന്നിൽ

കണ്ണുകൾ പൂട്ടി ഒഴുകി വെറുതെ പിന്നാക്കം

കാലങ്ങൾ കഥയായി മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു

കഥയില്ലാതെ ഓടിതീർത്ത വഴികളോക്കെ

എരിയുന്ന വയറിൻ്റെ കനൽ കാണാതെ

വഴിയോരത്ത് ചായുന്നതേങ്ങൽ കേൾക്കാതെ

തളർന്നുപോയ ജീവിതവേദന അറിയാതെ

കനിവിനായി നീട്ടിയ കൈകളിൽ നോക്കാതെ

ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു തീർത്ത നാളുകളിന്ന്

ദുഃഖമായി മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നു

സ്വർഗ്ഗമെ നീയെനിക്ക് അകലെയാണല്ലെ

അമ്മത്തൊട്ടിൽ

 

കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണിലൂടെ ഒഴുകിയ

കണ്ണീര് പാടുകൾ തീർത്ത കവിളോരങ്ങൾ

കാറ്റിൽപാറുന്ന കൂന്തൽ ഇഴകളവളുടെ

കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ മുഖം പുതക്കുന്നു

കരഞ്ഞു തീർക്കേണ്ടയൊരു ബാല്യത്തിൻ

കനവുകളീ കൂരിരുൾ തിണ്ണയിൽ തീരുന്നു

കരുതലാവേണ്ടവർ തെരുവിൻ മടിത്തട്ടിൽ കിടത്തി ഉറക്കി മറഞ്ഞകന്നതോ എന്തോ

കണ്ട മാത്രയിൽ തന്നെ തിരിച്ചറിഞുഞ്ഞാൻ

കണ്ണിൽ തിളങ്ങുന്ന വിശപ്പിൻ തീകനലുകൾ

കനിവൂറിയ എൻ മന്നസ്സുപോയതോ

കടയിൽ കണ്ടൊരു പലഹാര ഭരണി തേടി

കാലങ്ങളായി അമ്മയാവാൻ കൊതിച്ചൊരു കരങ്ങൾ അമ്മത്തൊട്ടിലായി മാറിയതവറിഞ്ഞു

താരകം

 

ഇനിയും എത്ര നാള്‍ കാത്തിരിക്കണം

ഈ കൈകളിൽ പുഞ്ചിരി വാങ്ങുവാൻ

ഇനിയും എത്ര നാള്‍ കാത്തിരിക്കണം

ഈ കാതിൽ തേങ്ങലുകൾ മുഴങ്ങുവാൻ

നോക്കിഞാൻ നിന്നിടും വാനിൽനിറയും

താരങ്ങൾക്കിടയിൽ കൊതിയോടെയെന്നും

മോഹമഷിയാൽ വരച്ചിടും മനസ്സിൽനിറയെ

നിൻ മുഖത്ത് ഞാൻ കണ്ട മന്ദസ്മിതങ്ങൾ

വരികനീയെൻ ജീവിത യാത്രയിൽ

കൊഞ്ച്ൽ തെങ്ങുമെൻ ഹൃദയത്തിൻ

ഈണം മൂളിടാം നിൻ കാതിലെന്നും

താതൻ തൻ നെഞ്ചിലെ ചൂടിലുറങ്ങാം

ആകാശത്തിൻ മെത്തയിൽ കുളിരല്ലയോ

ഒന്ന് കാണണം നിന്നെ ഒന്ന് കാണണം

എൻ്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂടണയും മുമ്പേ

ഇനിയും എത്ര നാള്‍ കാത്തിരിക്കണം 

പ്രണയിനി

 

(വികലാംഗനെ പ്രണയിച്ച പെൺകുട്ടി) 

മിഴിയടച്ച്  നടയിൽ ധനിച്ച് നിക്കവെയെൻ 

മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു തേടിയൊരു ദേവരൂപം

മനസ്സിലേവിടെയോ ഒരു കുളിർ കാറ്റായി

മധുര സ്വപ്നങ്ങൾ തഴുകി അണഞ്ഞു

കണ്ടനാൾ മുതൽ പത്തിഞ്ഞുപോയി 

കല്ലുപോലെയെൻ മനസ്സിൽ നിൻ മുഖം

കാര്യമെന്തെന്ന് തിരഞ്ഞില്ല ഒരിക്കലും

കരളലിഞ്ഞുപോയി നിൻ പുഞ്ചരിയിൽ

പൂവ് തോൽക്കും ഹൃദയ നിർമലതയിൽ

പാതിച്ചേർതുവെക്കുമെൻ മനസ്സുമതിൽ

പാതി തളർന്നുപോയ നിൻ പൂമേനിയിൽ 

പ്രേമഗീതം എഴുതുമെൻ അധരമഷിയാൽ 

തനിയെ ആവില്ല നിനക്കൊരടി തണ്ടുവാൻ

തങ്ങാവുമെൻ തോൾ നിന്നോരംചേർന്നിടും

തനിയെ അവില്ലനീയൊരിക്കലും ഇതീരത്ത് 

തീരാത്ത മോഹവും അണയാത്ത പ്രണയവും

✍️സണ്ണി വെണ്ണിക്കുളം

സ്വപ്നം

 പുലരും മുമ്പേ ഉണരുന്ന മിഴികൾ

തിരയൂന്നെന്തോ ഇരുൾ വഴിയിൽ

പീലികൾ കൊളിത്തിട്ട് പൂട്ടിയൂറക്കിയ

കൺപോള തിരശീലയിൽ തെളിഞ്ഞു

മനസ്സിൽ നെയ്തു കൂട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങൾ

ഹൃദയത്തിൽ പൊതിഞ്ഞു സൂക്ഷിച്ച

ഓർമ്മകൾ പൊതിയഴിച്ചെടുത്ത നേരം

മനസ്സിലാകെ കുളിര്‍കാറ്റ് വീശിയടിച്ചു

ഹൃദയത്തിന്‍ മടിയില്‍ മഞ്ഞോർമ്മകൾ

ഇറ്റു തൂക്കിയ ഭ്രമകല്പന ജീവിതധാരയില്‍

അറ്റു വീണ കനവില തോണിയില്‍ ഒഴുകി നടന്നു ഞാനാ ഓളം തീര്‍ത്ത താളത്തില്‍

സണ്ണി വെണ്ണിക്കുളം 

താലി

 

പൊന്നുപോലെ നോക്കേണ്ടവൻ

പൊന്നിൻ തൂക്കമളക്കുമ്പോൾ

പൊന്നുപോലെ സൂക്ഷിക്കുന്നൊരു

പൊൻ താലി പൊട്ടിച്ചികൊടുക്കുവൻ

പൊന്ന ധൈര്യമുണ്ടകണം നിനക്ക്

ഒരു ചരടിൻ്റെ അറ്റംകോർത്ത്

കഴുത്തുകുരുക്കി തീർക്കാനുള്ളതല്ല

നിൻ ജീവിത സ്വപ്നങ്ങൾ 

പൂവും പൂമ്പാറ്റയും

 പ്രണയമേ നിയൊരു പൂമ്പാറ്റയോ

പല നിറമുള്ള പൂക്കളിൽ നീയിരിക്കും

പലതരം മണമുള്ള പൂക്കൾ നീ നുകരും

നിൻ്റെ വരവും കാത്ത് പൂവിരിക്കും

നിൻ വർണ്ണശോഭയിൽ പൂ മദിക്കും 

പൂ വാടുമ്പോൾ നീയകലും നീ മറയും

സുഖമുള്ള പ്രണയമതിൻ ദുഃഖവും പേറി

അവൾ കൊഴിഞ്ഞുവീണ് മണ്ണിലലിയും 

ഇന്നത്തെ സന്ധ്യയും നാളത്തെ പുലരിയും

അതുമറക്കും വാടിവീഴും പൂക്കളെ

ഓർക്കുവാൻ ഒരു പൂക്കാലമില്ല

ഞാൻ കൂട്ടിയ കൂട്

 

ഇനിയും തെളിക്കാത്ത ഒരു വഴിയുണ്ട്

അതിൽ ഇനിയും പൂക്കത്ത മരമുണ്ട്

ആ ചില്ലയിൽ ഞാൻ കൂട്ടിയ കൂടുണ്ട്

കൂട്ടിൽ ഞാൻ ഉറങ്ങിയ കാലമുണ്ട് 

ഇനിയാ വഴിയിലൊന്ന്വ നടന്ന് നോക്കണം

കാലങ്ങൾ മാറ്റിയ കോലമോന്ന് കാണണം

അതിന് ചുവട്ടിൽ തനിയെയൊന്ന് ഇരിക്കണം

തേടിയലഞ്ഞ നാൾവഴികളൊന്ന് ഓർക്കണം 

കാലമിനി എത്രയെന്ന് ആർക്കറിയാം

ഇനിയെത്ര ദൂരമെന്ന് ആർക്കറിയാം

കാലമെത്ര പോയാലും ദൂരമെത്ര ആയാലും

ഞാൻ നടന്നടുക്കും ആ കൂട്ടിൽ ഒന്നുറങ്ങാൻ.

മഞ്ചാടിമണി

നിറയെ ചുവന്ന മഞ്ചാടി മണികൾ

നുള്ളിപെറുക്കിയവൾ തൻ കയ്യിൽ

പൊത്തിപ്പിടിച്ചു തന്റേതെന്നപോൽ

വിതറിയെറിഞ്ഞവൾ മാനത്തേക്കായി 

മഴയായി പെയ്ത മഞ്ചാടി മണികളിൽ

മിന്നി അവളുടെ കരിമിഴി മുത്തുകൾ

കാൽവിരളിനടിയിൽ ഞെരിഞ്ഞൊരു

കറുത്ത മഞ്ചാടിമണി നോമ്പരത്താൽ 

തേങ്ങി കരയുന്നതവൾ അറിഞ്ഞില്ല 

ഞാനുമാ മഞ്ചാടിയിലെ മണിയല്ലയോ 

യെന്നു തെങ്ങിയത്തുമവൾ കേട്ടില്ല

ഇനിയൊരു ജൻമ്മവും മോഹിച്ച്‌ 

ആഴ്ന്നിറങ്ങിയാ മണ്ണിൽ തനിയെ 

അഴികൾ

 ഈ അഴികൾ എന്ന് അഴിയുമോ

പിന്നിൽ ഇരുട്ടും മുന്നിൽ വെളിച്ചവും

ഉള്ളിൽ ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നിത്തെളിയുന്ന

തീരാത്ത ദുഃഖവും അടങ്ങാത്ത വിശപ്പും

നാളെ എന്തെന്ന് അറിയിയില്ലെങ്കിലും

അഴിക്കുള്ളിൽ കനവുകൾ മിന്നുന്നു